مجموعه آل محمد

چهارشنبه  26  دی
1393-08-06
شهید محمد میر جلیلی
سالروز شهادت شهید بزرگوار محمد میر جلیلی را گرامی میداریم.

زندگینامه شهید محمد میر جلیلی

تاریخ تولد : 1334

تاریخ شهادت : 1360/9/13

در سال 1344 و در خانواده ای مذهبی محمد چشم به جهان گشود . وی تنها فرزند پسر خانواده بود و همراه با چهار خواهر در تک اطاقی به سر می بردند و زندگی سخت و دشواری داشتند. پس از چند سال پدر بیمار شد و مدت زیادی طول نکشید که جان سپرد. از این پس، دیگر تنها مرد خانواده پسر بچه 9 ساله ای بود که میبایست همراه مادر رنجیده اش مشکلات زندگی را پشت سر می گذاشت . بالاخره پس از فراز و نشیب های بسیار بخواست خدا چراغ زندگی در این خانواده نیز روشن شد و زندگی آنها سر و سامان گرفت. محمد دیگر برای خود مردی شده بود و مشکلات زندگی او را در مسیر حوادث آبدیده کرده بود. در همین اوان انقلاب نیز پیش می رفت و محمد که تازه دیپلم خود را گرفته بود مدت 2 ماه متوالی و با اخلاص تمام در پایگاه مقاومتمسجد آل محمد (ص) در خوابگاه دانشجویان علم و صنعت پاسداری می کرد.

با وجود ضعف مالی خانواده، هرگز به دنبال مظاهر دنیوی نبود و می گفت : من عاقبت را می خواهم نه دنیا را. تا اینکه در سال 59-58 متاهل شد و تا سال 1360 سه بار به جبهه رفت.

هر بار که از جبهه باز می گشت با ناراحتی می گفت که شهادت می خواهم ولی من خطاکار چنین سعادتی را ندارم و هر بار که مادر به او می گفت : تو تنها مرد من هستی در جواب به شوخی می گفت : برو نهج البلاغه را بخوان. برو از ام البنین یاد بگیر و ...

خاطره ای از مادر شهید :

یادم می آید روز 20 بهمن بود که نیروی هوائی به ملت پیوسته بود و درگیری سختی شروع شده بود . ما که به میهمانی رفته بودیم وقتی برگشتیم، محمد را در لباس نظامی دیدیم که می گفت : چون نظامی ها را شناسایی می کردند لباسهای خود را با آنها عوض کردم.

خاطره ای دیگر از مادر شهید :

بار آخری که اعزام شده بود، آن روز شور دیگری داشت. دور اطاق راه می رفت و ذکر لااله الاالله را زمزمه می کرد. در آن زمان اصرار زیادی داشت که ما نماز را با توجه به معنایش بخوانیم و دنیا را مدنظر نداشته باشیم. اما ما متوجه نمی شدیم تا اینکه دیگر بازنگشت.

محمد انسانی بود کم حرف، محبوب ، قانع، امین ، رئوف، متواضع،خانواده دوست ، مومن و دلسوز. کسی بود که کارهای خوب خود را مخفی و کارهای بد خود را چند برابر جلوه می داد و همواره خود را گناهکار می دانست و بالاخره در 13 آذر 1360 به آرزوی دیرینه خود رسید و شربت شهادت را نوشید. پیکر پاک این شهید در تاریخ 60/9/15 در بهشت زهرا، قطعه 24 ، ردیف 113، شماره 14، به خاک سپرده شد.

روحش شاد 

نظر شما